ای کاش بیاید

دلم گرفته. هوای گریه دارم. چند روزی است که بغضی به گلو می‌آید و نمی‌شکند. نمی‌شکند تا مرحمی بر دل ‏خسته باشد. و شاید این بغض‌‌های نشکن از سر غریبی در این دنیای کوچک باشد. دنیایی که دیگر برای انسان‌‌‌های ‏کوچکی چون من جای زیادی ندارد.‏

شاید و نشایدها بسیار است و من هر روز بیشتر به قصه‌ی غصه‌ی تنهایی خود دامن می‌زنم. هر روز بیشتر از ‏روز گذشته در لاک تنهایی خود فرو می‌روم. تنهایی و خاطرات و رویاهای نیمه‌تمام. روزها را به شب می‌رسانم ‏و انتظاری از فرداها ندارم. فرداهایی که آمدن و نیامدنشان برایم یکسان است. ‏

دنیای غریبی است. حس می‌کنم که در این دنیای غریب من از همه غریبه‌ترم! مدت‌ها انتظار دیدار کسی را ‏می‌کشیدم که راز دل با او بگویم و خود را از این هزارتوی بی انجام برهانم. اما نیامد! شاید بگویند زود از انتظار ‏دست کشید، ولی نه! به اندازه‌ی تاریخ انتظار کشیدم و اکنون تنها با خود می‌گویم: شاید این بار نوبت اوست. ‏اوست که باید مرا در این آشفته بازار بجوید. من که هرچه گشتم نیافتمش. بر هر گذری، اعلانی گذاشتم و خود را ‏شهره خاص و عام کردم او را نیافتم. این بار اوست که باید به سراغ صید بیاید. هر چه از پی صیّاد دویدم بیشر دام ‏برچید و هر چه بیشتر به دنبالش گشتم بیشتر چهره پوشید. از جستجوی صیّادی که از این صید لاغر غافل است ‏خسته‌ام. هر چه باشد صیدی گفته‌اند و صیّادی!‏

ولی ای کاش بیاید...‏