من و مستي، من و موندن تو حباب ها
من و شب گرية آغوش، من و مردن تو صداها.
من و شب هاي خيالي، من و آغوش نوازش، من و اشك و آه و رويش
رويش دل، دل تنها، دل فردا، دل تو، تو كه تو ابرا، مي موني واسه هميشه.
من و مهتاب، من و گريه، من و آغوش خيالي
آغوش تو، تويي كه يه دل ندادي.
منم و اسير سايه، سايه تو سرد و خاموش
آغوش تو گرم و سايه، بوي فرداي دوباره،
زمزمه از جنس شيشه، دل شيشه اي شكسته
صداي پاي غريبه، انگاري گم شده رفته.
منم و ساز شكسته، كنج عزلت دل خسته
منم و تنهاي فردام، تنهايي پرامو بسته.
منم و الهام رويا، تو كجايي، توي ابرا، توي حرفا
تويي و صداي جرجيس، تو بال نوازشت خيس، انگاري به گل نشسته.
اي كه بازي قشنگ چشم تو نوازش من
اي تو ناز دل تنهام، توي فرداي شب غم.
اي كه شونه هات تو آغوش، مي شكنه مي گم اينم روش
قلبمو بشكن تو آغوش، زندونت آخر راهه.
شبي آغوش تو و من، رد شد و شكست تو خورشيد
خورشيدُ صدا زدم باز، توي آخرين گلايه.
نفسام افتاد تو سايه، آخه سايم دل نداده
توي آغوش تو مرده، مرده اي كه دل نداره.
سايمو بسپار به باد و نفسام فداي فردا
ماهي شهلاي چشمات، گم بشه تو قعر دريا.
